Voortgang

Voortgang

Op mijn laatste bericht heb ik veel reacties gehad. Dank daarvoor. Het deed me erg goed. Ik ben nu een aantal maanden verder, dus hoe gaat het nu?

Zwanger?!

Nee, helaas niet.  En elke maand blijft het een teleurstelling. Dat zal ook nog wel zo blijven zolang ik elke maand ongesteld word ;). Ondertussen zijn er wel twee collega’s van mij zwanger. En dat doet me soms wel pijn. Ik word nu bijna dagelijks geconfronteerd met zwangere vrouwen en dat is soms even slikken. Gelukkig zijn mijn andere collega’s heel lief en meelevend en mocht ik op hun schouder even uithuilen.  Want zal ik ooit moeder mogen worden? Want zal ik ooit tijdens een vergadering een leuke boodschap kunnen brengen?

Vervolgstappen?

In mijn vorige blog sprak ik over hoe ik nu verder wil gaan. Ik ga ondertussen naar de acupunctuur en gebruik Chinese kruiden (aparte blog over?). Ook houd ik mijn cyclus strak in de gaten, waardoor we soms iets gepland seks hebben. Dat is niet altijd leuk. Omdat er een ‘moet’ stempel op komt te zitten. Maar aan de andere kant geeft het ook wel een goed gevoel. Daarnaast kan ik, door het in de gaten houden van mijn cyclus, sommige weken meer ontspannen. Omdat ik weet dat er dan toch niets aan de hand is.
Wat betreft die cyclus: die is afgelopen 3 maanden vrij regelmatig (YES!). Dat is natuurlijk ook al een opluchting en een hele overwinning. Hopelijk blijft dit zo. Want het ergste is toch wel ‘overtijd’ zijn (en dus hopen) en dan toch ongesteld worden.
De medische molen willen we nu nog niet in. Maar verder onderzoek gaat er wel komen als ik over een aantal weken nog niet zwanger ben. De vorige keer bracht dat een bepaald soort rust bij mij (waarna het raak was) en ik merk dat nu ook. Ik kan het weer wat meer los laten.
Ondertussen zijn we ook bewuster gaan eten. We eten meer biologisch en minder vaak vlees. Met koffie drinken ben ik niet gestopt, want ik drink al een minimale hoeveelheid koffie. De melk die ik er in doe is biologisch. Het enige wat ik nog verder zal willen minderen is mijn snoepgedrag. Minder suikers.

Emotioneel

Waar ik afgelopen weken wel veel last van heb gehad is de uitgerekende datum van onze miskraam. Ik heb regelmatig al huilend de hond uitgelaten en thuis op de bank gezeten. Ik herbeleefde de dag weer dat alles gebeurde, de schrik en de stress. Ook dacht ik aan hoe anders het extra kamertje nu zou zijn geweest en de woonkamer. Mijn vriend vond dit erg moeilijk om te zien en vond het lastig om me te troosten. Wijze woorden van een collega brachten wat rust: je mag toch best huilen en verdrietig zijn? Daar is niets mis mee. En dat is het inderdaad ook niet. De uitgerekende datum ligt nu achter ons. Hoe we het zouden hebben gedaan als ouders valt alleen maar te gissen. Maar hopelijk krijgen we die kans wel. Tot die tijd laten we onze liefde los op onze nichtjes.

 

 

 

One thought on “Voortgang

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *