Hoe gaat het nu met?

Hoe gaat het nu met?

Het is de afgelopen periode erg stil geweest op deze blog. Deze blog lag stil. Met een goede reden, al zeg ik het zelf. Ik had het druk, heel erg druk. Over sommige dingen heb je helaas geen invloed en dat bleek de afgelopen maanden wel. We beleefden hoogtepunten waarvan we nog elke dag de vruchten plukken. Maar er waren ook dieptepunten, die ons dichter naar elkaar toe bracht. Bij elke gebeurtenis bleek maar weer, ook in tijden van geluk: liefde overwint alles!

In mei was het dan zo ver. Wobbe mocht eindelijk zijn rol als ringdrager vervullen. Het pak was gemaakt (en goed gekeurd), de corsage had hij om zijn hals. Hij huppelde in zijn pakje door het gemeentehuis alle ambtenaren te begroeten die een grote glimlach op hun gezicht kregen. Nadat dhr in zijn pak de ringen had gebracht naar het bruidspaar ging hij even op onderzoek uit, met als resultaat het vallen van een trap. Dit mocht de pret niet drukken en daarna kwispelde hij rustig door. Grote opluchting in de zaal dat hij er nog goed en wel was.

IMG-20160520-WA0014

Juni werd onze maand. Na een tip en puur geluk kregen we een huis toegewezen in een dorp. We waren totaal niet op zoek, maar deze kans konden we niet voorbij laten gaan. Na een spannende keuring (ja, dat moet nu) kregen we de woning toegewezen. Een tuin, een grote schuur, een huis en zonder poespas zo de hond uit kunnen laten. Wauw. Wat een vooruitzicht. Gelukkig hadden we nog ruim twee maanden de tijd om voorbereidingen te treffen. Op de dag dat zowel mijn vriend als ik dachten het nieuws van de dag te hebben omdat we eindelijk, na een halfjaar, een auto hadden gekocht, kregen we het nieuws dat we voor het eerst Oom en Tante waren geworden. Een te vroeg geboren kindje, waarmee alles super gaat. Geschrokken, de eerste klap opgevangen, maar vooral verwonderd en overdonderd door onze nieuwe rol.

De maand juli brak aan en ik had een heerlijk weekje vrij. Deze week vrij begon met ongeloof en zwijgen. Ik ging naar mijn hoogzwangere schoonzus en broer om daar het huis op orde te maken voordat nichtje/neefje twee zich aandiende. Dat er op dat moment een klein leventje in mij aan het ontpoppen was moest ik nog stil houden. Want zowel mijn vriend en ik konden dit niet geloven. Dat ongeloof bleef ook de weken daarna. En op de dag dat ik nichtje/neefje twee voor het eerst in mijn armen hield, verloor ik ons kindje in wording na zes weken zwangerschap. Een week van pure liefde en afscheid nemen volgde. Het is goed zo. Gelukkig heb ik wat dat betreft de ‘perfecte’ miskraam gehad. Mijn lichaam heeft alles uit zichzelf opgeruimd, zonder gekke dingen en daar ben ik trots op. Met de kleintjes in onze families heb ik geen moeite. Dat vind ik geweldig. Wel kom ik er elke keer achter dat ik het moeilijk vind om een zwangere vrouw te zien. Want ik zou dat nu ook zijn geweest. Ik hoop dat ik in de toekomst weer zwanger mag worden en dat het dan wel goed gaat. Gelukkig was er in deze periode nog ander goed nieuws: vriendlief heeft al zijn studiepunten behaald en is afgestudeerd aan zijn master. In september ontvangt hij zijn diploma.

En toen werd het alweer augustus. De maand van de verhuizing. Halverwege augustus kregen we de sleutel van de nieuwe woning. En ik zette mijn personeel aan het werk. Want zelf moest ik helaas werken. Nadat alles gewit was, de vloer boven was gelegd (ja we hebben nu een boven) konden we de spullen verhuizen. Zelf kampeerde we al een paar dagen in de nieuwe woning. De eerste nacht met luchtbedjes, de tweede dag toch maar de matrassen uit de oude woning gehaald. Zelfs kersverse vader en broerlief kwam helpen met sjouwen. Na de verhuizing werden we beloond met een paar prachtige dagen warm weer. Dus vroeg in de ochtend (lees half 8) liepen we al met het hondje en vertoefden daarna heerlijk in de schaduw in onze tuin. Puur genieten! We moesten beiden wel even wennen aan het geluid van de regen op een raam/dak. Want dat waren na tig jaren in een flat wonen beide niet meer gewend. We hebben het gemist.

om de hoek

Nu in september heb ik heerlijk drie weken vrij. Vakantie in eigen huis. Want zo voelt het hier echt. Even bijkomen van de hectische maanden en alles weer even de revue laten passeren. En er moet geklust worden in huis. Waaronder de horror trap die nog geschuurd en gelakt moet worden nadat deze is vrij gemaakt van lijm resten. Met de twee kleine kindjes gaat alles super goed. Mijn vriend en ik komen ook steeds meer in de rol als awesome Oom & Tante. Ook hoop ik het bloggen weer op te kunnen pakken, hoe of wat verder weet ik nog niet. Misschien hebben jullie een idee?

 

4 thoughts on “Hoe gaat het nu met?

    1. Dankjewel. Het is soms nog erg onwerkelijk en op andere momenten bijna meer dan tastbaar. Wij hopen ook dat het weer raak is, liever snel dan lang wachten. Helaas heb je het niet voor het zeggen. Ondertussen maar genieten van het leven en van elkaar ;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *