Een dag uit het leven van een wijkverpleegkundige

Een dag uit het leven van een wijkverpleegkundige

Het is 5.15 als ik Wobbe van de bank af hoor komen. Nog geen minuut later staat hij voor de slaapkamer deur te piepen. Hij vindt het tijd om op te staan. Ik denk daar iets anders over. Want ik kan nog een halfuurtje blijven liggen voordat mijn wekker gaat. Snel dirigeer ik dhr. terug naar zijn plek op de bank en dek hem toe met een dekentje. Hij blijft gelukkig liggen. Om kwart voor 6, lees 5.45, word ik uit mezelf weer wakker. Het is nu echt tijd om op te staan. Vandaag weer een lange werkdag. Van 7.15 tot 17.00 om precies te zijn. Ik stap uit bed, was me en kleed me aan. Maak een ontbijtje klaar (kinderkoffie en havermout), lees tijdens mijn ontbijt de rapportages van de cliënten waar ik naar toe moet vandaag en maak in mijn hoofd een lijstje van dingen die ik moet doen. Ik poets mijn tanden, vul de wasmachine en zet die op uitstellen zodat deze over 8 uur gaat draaien. Smeer wat bammetjes voor de dag, fruit mee, ipad in de tas en vooral mijn werktelefoon niet vergeten.

Om half 7 stap ik de deur uit en word verrast met een prachtige zonsopkomst. Ik maak hier een paar foto’s van en loop vervolgens naar de lift en ga naar beneden, naar de berging. Waar ik mijn fiets pak. Als er één ding heerlijk is, dan is het wel in de vroege ochtend (vooral op Zondag) een stuk fietsen. De vogels die fluiten, de zon die langzaam opkomt en de stad nog in de stilte. Ik ben altijd ruim op tijd op mijn werk. Dat vind ik prettig. Ik kan dan nog even rustig een kopje thee drinken, de post doornemen en vooral even tot rust komen na de fietstocht.

Route

Op route

Rond half 8 stap ik op mijn fiets naar de eerste cliënt. Ik ben blij met een kantoor in de wijk. Want tijdens mijn route kan ik daar nog even snel binnen lopen om naar het toilet te gaan, nog iets op te halen of om even snel wat te drinken. Rond half twaalf heb ik mijn ochtendroute erop zitten. Ik heb dan al verschillende telefoontjes gehad, overleg gehad met een huisarts en met collega’s. Bestellingen geplaatst voor cliënten en observaties opgeschreven. Op kantoor klets ik nog na met een collega voordat deze naar huis gaat. Omdat ik zowel de ochtend als de middag route heb, heb ik ook de bereikbaarheid. Als iemand belt naar het algemene teamnummer, dan krijgen ze mij die ochtend en middag aan de telefoon.

Later komen er ook andere collega’s en hebben we nog een klein overlegje over sommige cliënten. De ochtend en de middag route sluiten, gelukkig, niet helemaal op elkaar aan. Daardoor kan ik op kantoor nog wat zorgdossiers aanpassen, mail wisselingen doorsturen of beantwoorden en de huisarts komt nog met een vraag binnen vallen. Ook kan ik even heerlijk wat eten en drinken. Want dat vergeet ik soms nog weleens tijdens een dienst.

Rond 14.00 begin ik aan mijn middagroute. Ik doe rustig aan. Bij de eerste drink ik gezellig een kopje thee. Bij de tweede komt er onverwacht iemand langs en maak ik me snel uit de voeten, zodat ik niet in de weg loop en mensen de vragen niet op mij gaan richten. Hierdoor vergeet ik iets te doen, wat wel van belang is. Hier schrik ik thuis van en bel alsnog de cliënt op dat ik dat ben vergeten. Geen enkel probleem, dat kwam wel goed aldus de cliënt. Zo zie je maar weer. Het lucht mij op, dat ik heb gebeld. Dan weet ik dat het goed komt.

Het is prachtig weer buiten en ik geniet van de korte stukjes fietsen & lopen naar de cliënten toe. De bomen die bloesem dragen, de vrolijke mensen en kinderen op straat. Ik word gelukkig niet meer gebeld en mijn middag verloopt rustig. Zo rustig zelfs dat ik na de laatste middag cliënt niet meer naar kantoor hoef en direct richting huis kan fietsen. Om kwart voor vijf ben ik thuis en bel ik mijn collega die de avonddienst heeft. Nog even een overdracht. Zijn er bijzondere dingen gebeurt? Moet mijn collega in de avond nog ergens op letten? Maar ik krijg vooral een hele grote “geniet van je vrije dagen” mee. Want na zes dagen werken en tussendoor maar één dagje vrij ben ik toe aan twee dagen even mijn eigen ding doen. In de avond kan ik het niet laten om soms nog even mee te lezen met de rapportages van de avonddienst. Ik vind dat leuk. Een soort bevestiging of je het goed hebt gedaan overdag. Daarnaast controleer ik mijn mail nog even en beantwoord ik ook nog wat. Ook ben ik heel erg blij met vriendlief die de boodschappen heeft gedaan, de hond heeft uitgelaten en daarna direct begint met koken. En dat terwijl we tegelijk thuis kwamen. Tijdens het eten zetten we Hannibal aan en vallen we na het eten beide in slaap. Na dit hazenslaapje gaat vriendlief nog bezig met zijn studie en ik schrijf deze blog (en natuurlijk hang ik nog netjes de was op!).

Een dag uit het leven van een wijkverpleegkundige. Lijkt het jullie wat? Hoe ziet jullie werkdag eruit? 

One thought on “Een dag uit het leven van een wijkverpleegkundige

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *