Zuster Sas maandagavond 7-12-2015

Zuster Sas maandagavond 7-12-2015

Zuster

Het is maandagavond en ik (zuster Sas) fiets vrolijk op mijn fietsje door mijn wijk heen. Ik ben weer eens aan het werk. Door mijn vakantie is het vijf weken geleden dat ik een avonddienst had. Vandaag is een van de laatste avonddiensten die ik draai bij mijn huidige baan. Met kerst moet ik nog drie avonddiensten en dan vertrek ik naar de concurrent. Omdat elke dag anders is in de thuiszorg en daardoor de routes ook, besluit ik om de cliënten die ik lang niet heb gezien en misschien niet weer zie alvast in te lichten over mijn vertrek.

Bij cliënt A bel ik aan alvorens ik de sleutel in de deur steek. Ik loop door naar de deur naar de woonkamer, klop hier op en zeg vrolijk: “joehoe!”. Voordat de cliënt mij heeft gezien weet deze het al dat ik het ben. Als ik de hoek omkijk naar waar de cliënt zit zie ik een grote glimlach op het gezicht verschijnen. Ik zwaai even, want de cliënt zit aan de telefoon. Ik doe mijn tas af, mijn jas uit en mijn muts af. Ik doe een graai in de bak met dropjes die er speciaal voor “de zusters” staat en pak het zorgdossier om die door te bladeren. De cliënt rond het telefoongesprek af en ik focus mij op de cliënt. Na de normale vraag: hoe gaat het met u? en naar mij de vraag hoe mijn vakantie was en wat ik heb gedaan komen er een paar woorden van de cliënt die een brok in mijn keel doen krijgen: “Ik heb je gemist, ik ben blij dat je weer terug bent”. Een cliënt zegt dat deze mij gemist heeft. Ik voel me gevleid. Maar de woorden ‘ik ben blij dat je terug bent’ blijven even hangen. Ik ben niet echt terug. Ik ga weer weg. Ik deel de cliënt mede dat ik per 1 januari niet meer vrolijk binnen kom wandelen omdat ik een andere baan heb. Langzaam zie ik het gezicht van de cliënt veranderen… er vallen tranen met tuiten over het gezicht van de cliënt. Ik besluit om de cliënt te troosten. Want hoewel ik blij ben met mijn nieuwe baan, ik laat een paar geweldige cliënten en collega’s achter. Ik wist niet dat ik zoveel betekende. Ik zag mezelf altijd een beetje als ‘de jonge (en nog jonger uitziende) zuster die vrolijk haar route fietst en mensen snel weer vergeten’. Ik ben er dus echt voor iemand geweest, iemand heeft mij gemist en vindt het zwaar prut dat ik weg ga. Maar ondanks het verdriet die de cliënt heeft omdat er weer iemand weg gaat is deze ook blij voor mij. Ik vertel waarom ik een andere baan heb gezocht en ik krijg groot gelijk. Gelukkig hebben we al snel weer de grootste lol met z’n twee en zitten we nog een poosje te kletsen voordat ik weer verder moet met mijn route.

Deze cliënt huilde niet alleen omdat ik weg ga, maar ook om de vele nieuwe gezichten die deze wekelijks krijgt te zien. Ik voel me boos worden. Dit was niet zo in mijn team/wijk. Cliënten vonden het vaak prima om eens in de zoveel tijd een nieuwe gezicht te zien. Dat hoort erbij, want anders kunnen de ‘vaste zusters’ nooit op vakantie en dat gunnen ze ons zo. Maar als ik later op de avond nog een huilende cliënt heb om deze reden breekt mijn hart. Ik leg uit dat het van korte duur is, maar daar hebben de cliënten niets aan. Het maakt mij boos. Boos op de bezuinigingen, boos op de organisatie waar ik werk, boos op de mensen die vanaf boven wel even vertellen hoe het moet en hoe het team er uit moet komen te zien. Boos omdat ik niets kan doen. Maar ook blij dat ik deze organisatie verlaat. Ik neem me voor om er met kerst nog één groot feest van te maken. Want hoewel ik bij ‘zieke’ mensen thuis komt, dat hoeft nog niet te betekenen dat je geen lol kunt hebben. En dat ben ik met kerst zeker van plan. Daarnaast ga ik dan ook goed afscheid nemen van ‘mijn cliënten’. Want hoe ik het ook wend of keer, ik heb zo mijn favorieten.

Dit was een kleine greep uit één avonddienst. Ik kan nu alleen maar hopen dat ik bij mijn nieuwe baan ook zulke geweldige cliënten krijg waarmee ik een band kan opbouwen.

Wanneer voel jij je gevleid? 

Liefs,
Saskia

 

 

 

 

6 thoughts on “Zuster Sas maandagavond 7-12-2015

  1. Hoewel de inhoud van je blog vooral triest is, vind ik het toch ook mooi. Hoe je met er alleen maar voor iemand te zijn een verschil voor iemand kunt maken. Je kunt in je eentje niet de hele wereld veranderen, maar wel een klein stukje. Dat heb jij maar weer eens bewezen. Dankbaar werk denk ik…

    1. Heel dankbaar werk vaak. Daar ben ik blij om ook. Ik sta er misschien niet altijd bij stil dat mensen mij dankbaar zijn. Ik vind het “normaal” wat ik doe. Het hoort er gewoon bij =).

  2. Wat leuk om te lezen. Vooral omdat ik ook in de wijk werkte. Ik neem aan dat jij ook wijkverpleegkundige bent? Het is zulk mooi werk. Momenteel zit ik in de ziektewet helaas maar ik mis het ontzettend. Er is geen fijner en mooier werk.

    1. Yes! Verpleegkundige in de wijk! En elke dag wordt het leuker (gelukkig). Ik hoop dat je snel weer aan de slag kan, want het brengt vaak een lach op mijn gezicht. Ik hoop bij jou ook snel weer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *